باخ، نافلر، ميولا و ديگر قضايا

در افسانه 1900  وقتي تيم راث دارد به تكنوازي رقيبش گوش مي‌كند دوستش مي‌آيد كنارش و مي‌گويد چرا گريه مي‌كني؟ و جواب مي‌ده زيباست.

نويسنده اين وبلاگ درباره اين پست گفت: شايد به نظر سانتي‌مانتال بياد كه يكي به موسيقي گوش بده و اشك بريزد. اما پيشنهاد مي‌كنم يك سري تكنوازي‌ها و قطعه‌هاي موسيقي رو يكبار ديگه گوش بدين تا حداقل درك كنين كه بعضي از اين‌ها آدم را بيچاره مي‌كند و تازه شايد آدم را به گريه بيا‌ندازد. براي مثال از كلاسيك‌ها مي‌توانيد شروع كنيد.

نويسنده با نام جعلي كه از گفتن نام واقعي خود ابا دارد در بخش ديگري از پست خود توضيح داد: گاهي شما يه چيزي رو خيلي دوست دارين ولي ميدونين نميشه هر وقتي اونو تحمل كرد. نه اينكه حال آدمو به هم بزنه، از تحمل آدم خارجه. لابد موسيقي فيلم آملي رو شنيدين. يا قطعات فيلم‌هاي سه‌گانه آبي، سفيد، قرمز. موسيقي مرد مرده از نيل يانگ رو چطور؟

قبول دارم پاي نوستالژي هم كه بياد وسط واويلا. نمي‌خوام از جنبه رمانتيك قضيه ادامه بدم. لابد همه يه آهنگو دارن كه براشون كلي خاطرات خوب و رو تداعي كنه و البته بد. مثلا اگه بخوام مثال نوستالژيك بزنم «هفته خاكستري» فرهاد بهترين مثاله. يا براي خودم آهنگ Hey you پينك‌فلويد. يا Creep  راديوهد نسخه آكوستيكش.

از كاراي ديگه مي‌تونم به اكثر كاراي Astor Piazzolla مخصوصا Libertango. قطعه Manha de carnaval يكي از اجراهاي سه گيتاريست دلوچيا، ميولا و مك‌لافلين در آلبوم گيتارتريو. و كاراي كلاسيك كه الان يادم نمياد ولي از باخ خيلي زياد هستش مثال بزنم.

او در ادامه گفت: چند وقتيه كه گير كردم به قطعه فكر كنم going home از Mark Knopfler كه موسيقي فيلم Local Hero هستش. اين آهنگ هيچ ربطي به نوستالژي و رمانتيك و اين جور چيزا نداره. فقط نميشه ولش كرد. نميشه. يه جورايي از گوش ميره تو تن آدم، خلسه‌اي (حيواني و حرام) به آدم دست ميده و تو راهش يكدفعه پشت يه چيزي گير مي‌كنه و اشك آدم در مي‌آد. همين. همه اينايي كه مثال زدم همين كار حرام و ناشايست رو انجام مي‌دن.

لازم به ذكر است در پايان اين جلسه لينك‌هايي جهت عبرت جوانان ارائه شد:

لينك يكي از اجراهاي نافلر از اون آهنگ كذايي در يوتوب.

اينم از اون قطعه نيل يانگ روي فيلم مرد مرده. كيفيت بهترشو پيدا نكردم. البته خوره هم نشدم بگردم.

اجراي ليبرتانگو از پياتزولا در يوتوب.