این فیلم تیری در تاریکی بود. قاطی سی دی های پانصد تومنی دستفروشها فقط و فقط به خاطر پوسترش گرفتم. هیچ چیزی ازش نمیدونستم. اما از شروع فیلم فهمیدم همچین هم بد به هدف نزدم. بعد از نگاه کردن تازه فهمیدم فیلم نامزد بهترین فیلم خارجی اسکار امسال بود و کلی جایزه برده. حالا به جایزه اش کاری نداریم.
Ari Folman کارگردان، فیلمی مستند داستانی از کشتار صبرا و شتیلا ساخته که خود کارگردان در اون زمان جزو نیروهای اسرائیلی در اون منطقه بوده. حکایت چندین سرباز، خبرنگار توی اون دوره است، از لحاظ تاریخی شاید مرتکب اشتباهی بشم بهتره خودتون یه جستجویی کنین. تکنیک منحصر به فرد فیلم تاثیر فوق العاده ای داره. شروع فیلم با یک کابوسه، کسی برای کارگردان کابوسی بیست و پنج ساله رو تعریف میکنه از زمان کشتار، کارگردان که هیچ چیز رو به خاطر نمی آره شروع میکنه به جستجو. چندین و چند صحنه توی فیلم هست که به شدت تاثیر گذاره. مثل جون دادن اسب ها، گشت و گذار سرباز توی مرخصی، سکانس فرودگاه، گشت و گذار تانک و موسیقی عالی اون. صحنه ی سوررئال اصلی فیلم که سه سرباز از دریا به طرف شهر میرن، و والس سرباز اسرائیلی وسط جهنم گلوله.
فیلم به وضوح ضد جنگه، دنبال مقصر هم نمیگرده برای اون واقعه، البته اشاره ای میشه اما نه کامل، از یه طرف فکر کنم به جز شارون، فیلم همه ی اسرائیلیها رو تبرئه میکنه.
در تلخی فیلم نمیشه شک کرد. تمام شخصیت ها غمزده و گرفته، و دقیقا به خاطر همین نوع نگاه شخصیت ها بود که فیلمو گرفتم. اگر آدم احساساتی ای باشین فیلم تا اشکتونو در نیاره ول کن نیست. کلا با اینکه همین الان فیلمو دیدم اما میدونم باز هم فیلمو میبینم، البته اینبار با کیفیت عالی.
اگه اشتباهی در برداشت من از این فیلم میبینین سخت نگیرین، چون میخواستم اینو بنویسم. اصلا این نوشتن شاید به درد کسی نخوره اما باعث میشه اول فیلم رو بیشتر به خاطر بسپارم و شاید بهتر بتونم چیزی رو که دیدم حلاجی کنم.
مطلب پرویز جاهد درباره این فیلم را بخوانید.
برچسبها: فلسطین, انیمیشن, اسرائیل, صبرا و شتیلا
فوریه 25, 2009 در t 1:23 ق.ظ |
این هم اضافه کن به منوی من